Geschiedenis van de Nederlandse prostitutie

In deze blog gaan we in op de geschiedenis van de Nederlandse prostitutie. Prostitutie is het oudste beroep van de wereld wordt vaak gezegd. Laten we starten in de Middeleeuwen. In de Middeleeuwen werd prostitutie minder vanuit de moraal bekeken. Prostitutie werd veel meer vanuit een praktische punt bekeken. Prostitutie werd door het kerkelijke gezag als een beroep gezien waar geen eer aan te behalen viel. Het was oneerlijk werk (letterlijk: zonder eer). Prostitutie werd in veel Hollandse steden wel getolereerd om de eerbare bewoonsters te behoeden voor ‘vrouwenvercraftinge en maechdenschenisse’. Bordelen waren in de middeleeuwen vaak gevestigd in huizen en soms zelfs in kloosters, maar vaak in herbergen en badhuizen. Als getrouwde vrouw mocht je over het algemeen niet in de officiële bordelen werken. Hierdoor waren getrouwde vrouwen aangewezen om te werken in de illegale prostitutie. Omdat getrouwde mannen, priesters en Joden in veel steden niet in de officiële stadsbordelen of ‘vrouwenhuizen’ werden toegelaten was er veel werk in de illegale prostitutie.

NAPOLEON

De volgende belangrijke mijlpaan in de geschiedenis van de Nederlandse prostitutie is Franse verovering van Nederland door Napoleon.  De verovering van Nederland in 1811 zorgde voor een radicale verandering in het Nederlandse prostitutie beleid omgegooid. Prostitutie was niet meer illegaal en de overheid diende zich niet langer op het terrein van prostitutie te begeven. Er werden wel strenge regels ingevoerd. Deze regels werden in gesteld ter voorkoming dat de Franse soldaten geveld zouden worden door syfilis. Prostituees waren verplicht zich tweemaal per week op geslachtsziektes te laten controleren. 

RAAMPROSITUTIE

De registratie en keuringen bleven ook na de Franse tijd van kracht. Maar omdat niet iedereen zich er aan hield ontstonden er verschillen. Er waren bordelen die zich keurig aan de politievoorschriften hielden maar er ontstonden ook illegale vormen van prostitutie.  Daarnaast ontstaat een clandestiene vorm van prostitutie, vigileren genoemd. Vrouwen stonden in een deur of hingen uit het raam om mannen te lokken.  Het was voor de politie gemakkelijk om dit tegen te gaan door voor de deur te gaan staan waardoor klanten niet naar binnen durfden.  De zedenpolitie in Amsterdam had al snel door dat de prostitutie in de oude wijken toch niet zou verdwijnen en liet de vrouwen werken zolang ze dit onopvallend deden. Zij mochten niet in de deuropening staan maar wel met de gordijnen op een heel klein kiertje achter het raam zitten om met een klein tikje op de ruit een eventuele klant op hun bestaan te attenderen. Naarmate de jaren verstreken mochten de gordijnen steeds verder open. In grote steden zoals Amsterdam bloeide de prostitutie door de bezoeken van zeevaarders en kooplieden die hier vertier kwamen zoeken.

VERBOD OP PROSTITUTIE

In 1911 wordt een bordeelverbod ingesteld. Dit dringt prostituees terug naar de achterkamertjes. Veel vrouwen werkten vanuit hun eigen huis of huurden, eventueel met collega’s, een gemeubileerde woning. Dit waren voornamelijk slecht onderhouden huizen of in buurten waar niemand de huizen wilde kopen. Omdat deze vorm van prostitutie toenam werden huurbazen veel agressiever. Zij konden hun panden in plaats van 400 gulden te verhuren, nu voor 1000 gulden verhuren aan raamprostituees. Uiteindelijk werd in 2000 het bordeelverbod opgeheven en waren bordelen sindsdien weer legaal terwijl prostitutie dat al was sinds 1811.

De jaren zestig en vooral zeventig hebben grote invloed gehad op de prostitutie. De minder strenge seksuele moraal zorgde voor een steeds openlijker gedoogbeleid, waardoor de clandestiene huizen konden uitgroeien tot grote, luxe bordelen zoals bijvoorbeeld het voormalige Casa Rosa.

Heeft u meer informatie over de geschiedenis van de Nederlandse prostitutie.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.